Kuis & Co op weg naar het Elephant Nature Park

Kuis & Co gaan als vrijwilliger helpen in het Elephant Nature Park dat 60 km naar het noorden ligt ten opzichte van Chiang Mai, Noord Thailand. We vertrekken op zondag 9 juli 2006 in de avond vanaf Schiphol. De volgende dag komen we rond lunchtijd aan in Bangkok. Van daaruit gaan we met de trein naar Chiang Mai. De treinreis duurt ongeveer twaalf uur!

......als dat nog maar goed komt?!

Wat hadden we de vorige keer ook al weer geschreven? We zijn nog niet met de mobile express geweest. Nou, nu hadden we dan crisis en nog wel op het terrein zelf. Een van de oude olifanten (86) is gevallen en wil niet meer opstaan. Het is vreselijk om te zien zo'n grote kolos die niets meer kan of wil. Er moet zo snel mogelijk actie worden ondernomen. Gelukkig is er geen truck, geen Lek, weinig hulpmiddelen maar wel veel mahouts die alleen thais spreken en een aantal vrijwilligers die geen thais spreken. Wat we die komende uren hebben doorgemaakt, is bijna niet te beschrijven. Gesleept met hout (om een takelstellage te kunnen maken), stenen (om haar voeten te ondersteunen), water en bananen(om de zielepiet en haar maatje die er een paar centimeter vandaan bleef staan, te voeden) en ik weet niet wat allemaal en dat in de zinderende hitte. Op een gegeven moment was de takel klaar en konden we haar ophijsen. Dat lukt uiteindelijk wel maar toen we haar losmaakte, viel ze opnieuw. Ze had er letterlijk de kracht niet meer voor. Iedereen was diep teleurgesteld. WE hadden zo hard gewerkt en nu Leek het erop dat ze ons toch zou ontglippen. Ik heb me suf gejankt ook al realiseerde ik me heel goed dat haar tijd misschien was gekomen. Inmiddels was Lek er ook. Dat betekende structuur. Zij besloot dat we het 's avonds opnieuw gingen proberen. In de tussentijd zou de olifant aan het infuus gaan zodat ze weer wat aan zou sterken. Blijkbaar had ze al langere tijd niet gegeten en was gewoonweg verzwakt. In die tussentijd hebben we nog een looppad gemaakt over de modder heen want dat bemoeilijkte het werken enorm. We stonden letterlijk tot onze knieen in de modder en dat voelt niet fijn. Totdat het avond Lees verder...

Wij hebben er de kracht niet meer voor!!!!

Ze slopen echt alles die lieverds. Natuurlijk niet xpres maar het gebeurt wel. Als ze net even te stevig ergens tegen aan leunen dan is het natuurlijk stuk. Wat hebben wij dus de afgelopen dagen gedaan: hout van het terrein verzamelen en proberen alle dingen die kapot zijn te maken. Het geeft voldoening maar niet voor lang. En aangezien wij allebei meer gewend zijn om een pen vast te houden, valt het niet mee om dit werk te doen. 's Morgens is het net een bejaardentehuis dat in beweging moet komen. Alles doet zeer, is blauw of anders gehavend of wat dan ook. Daarenboven moeten we tussen de olifanten heen laveren. Het tussen de beesten heen bewegen, gaat wel steeds beter. We letten nog wel goed op of er een mahout in de buurt is, maar als je maar gedecideerd genoeg bent dan lukt het allemaal wel.
Sowieso went het leven hier snel. Ik ben nu op zo'n punt dat ik allerlei normen dreig te laten varen want ' who cares'. Daarom denk ik dat het goed is dat we hier niet langer dan 2 weken zijn omdat je echt van de buitenwereld bent afgesloten. Dat is heerlijk maar je moet niet gaan denken dat iedereen op die rose wolk zit!
Inmiddels is de 2e groep vrijwilligers gearriveerd en is de 1e groep weg. Heel jammer want die groep was ok. Nu zijn we met teveel vrouwen naar mijn smaak. Even een roddel: er kwam er eentje met een zwart/wit gevlekte cowboyhoed, helemaal in het rose/paars gekleed met van die Oillilytassen. Ik ben zoooo blij dat ik niet met m'n Samsonite ben gekomen. Afgelopen dagen was het zo verschrikkelijk warm dat we in de rivier hebben gezwommen in de stroomversnelling. Eerst de olifanten natuurlijk en daarna wij. Hartstikke leuk zo tussen die olifantenshit.
Het is een kort berichtje deze keer. Ik wil even met Nicoline in het stadje lopen om te kijken wat er hier nog meer is dan internet en de limonadewinkel. 
We zien Lek trouwens regelmatig op het park. Zij is een heeel speciale dame met ongekende gaven. Een echte moutainwoman. Als ze bijvoorbeeld een kleintje corrigeert dan doet ze dat door hem in z'n staart te bijten. Dat zou helpen?!
Gelukkig voor de olifanten en andere dieren maar helaas voor ons zijn we nog niet met de mobile dierenarts op pad geweest. Daar zit nog wel een educatief verhaal achter maar dat horen jullie life t.z.t. 
Het koken lukt nog niet zo erg. Iedere keer maar afwachten wat ze maken en daarmee helpen. Ik kan dus niet zeggen ' laten we eens lekker Thom Yam soep maken, want dat wil ik zo graag leren'. Misschien leer ik toch ongemerkt wel meer dan ik denk.
See you, 

 

We gaan naar de olifantenspeeltuin!

Je moet wel erg van olifanten houden en gek zijn om dit te doen. Woensdag mochten de olifanten naar de jungle omdat daar veel lekkerder grasjes en zo groeien dan beneden. Met een clubje van 9 zijn we naar boven gegaan onder de vreselijkste omstandigheden. Het hoosde van de regen dus alles was superglad en modderig. De olifanten hebben daar geen last van dus die banjerden gewoon naar boven langs hun eigen route. En wij er maar achteraan sjokken. Het was vreselijk, vreselijk en nogeens vreselijk. Eenmaal boven aangekomen was daar een soort van accomodatie voor ons waar we de nacht konden doorbrengen. En er was ook een soort van toilet. De details zal ik jullie besparen. We hebben wel lekker gegeten, want dat maakt Thai niet uit hoe ze moeten koken, het lukt altijd. Daarna was er kampvuur, kaarten, verhalen over olifanten en slapen of iets wat er op leek. De olifanten hebben we niet meer gezien want die gingen zelf nog een eindje verder op zoek naar dat allerlekkerste grasje.
De volgende ochtend na het ontbijt (wat ook weer goed was gezien de omstandigheden) moesten we..................je raadt het al: olifanten vangen. Ik dacht dat ik ze kon schieten die beesten. Klimmen, klauteren in nogsteeds dezelfde smerige modder. Toen we ze eindelijk gevonden hadden, wat wel weer schattig was want zij stonden nog te slapen (in totaal 4 uur per dag), konden we eindelijk terug naar beneden. Gelukkig had een van de mahouts (verzorgers) mijn rugzak meegenomen want ik wist van voren niet meer dat ik van achteren nog leefde.
Na deze gigantische trip hebben we ons 's middags lekker uitgebreid gewassen en een beetje geluierd. Gelukkig zijn er altijd kleine beestjes die aandacht nodig hebben dus dat luieren dat lukt wel.
Ik heb iets meer tijd om te schrijven dan vorige keer waardoor ik dus wat over de groep vrijwilligers kan vertellen. Zo'n 13 mensen waarvan de meeste 1 week blijven en enkele net zoals wij 2 weken. Leuke mensen met hele interessante verhalen. Nou dacht ik dat Nicoline en ik al lang weg waren maar er zitten er bij die een jaar op reis zijn. Gewoon: baan opzeggen en gaan. Ik moet zeggen als je dat allemaal zo hoort dan begint dat idee bij mij wel te landen. Het is natuurlijk ook vruchtbare bodem. Er zit ook een dierenarts bij, dus die kan de reutjes castreren die hier rondlopen. Ze zijn weliswaar gek op honden maar er zijn er genoeg en ze moeten natuurlijk ook allemaal eten. Tijdens en na het eten is er veel tijd om met elkaar te kletsen en ook al is dat vermoeiend (ook nog alles terugvertalen voor Nicoline) toch is het erg leuk. Ik vind dat er een goede sfeer heerst. Michelle (staflid) is een echte kwebbelkous. Ze is Australische en met haar man hier drie jaar geleden op verzoek van Lek (oprichter park) gestart. Haar man is mahout van Max, een hele grote stijve, stramme olifant die natuurlijk ook een zielepiet is.
De verschrikkelijke verhalen oper de diverse olifanten ga ik niet opschrijven. Aan de ene kant doe ik dat niet omdat het me toch weer emotioneel maakt en aan de andere kant neem ik een dvd mee waar veel op staat wat het waarschijnlijk duidelijke maakt. Het is dan meer 1 verhaal.
Er is hier ook een vrouw (staflid) Pomh, die me vandaag in contact brengt met iemand in Nederland die het werk van Lek probeert voort te zetten. In de jungle heb ik niet zoveel geslapen en dus tijd gehad om na te denken over wat ik nu nog zou kunnen bijdragen aan dit project. Alleen maar hier zijn en werken (wat niet altijd even efficient kan en gaat in mijn Hollandse ogen) vind ik te weinig. Ben benieuwd waar het toe leidt. Ik hoop in ieder geval dat ik nog wat kan doen.
Nicoline dwarrelt overal lekker tussendoor. Haar favoriete tijd is rond een uur of 5. Dan moeten de kleine olifantjes een soort van kunstjes leren.

 

Lees verder...

Voorbereidingen

Hierbij hoort ook het maken van een zogenaamde 'blog'. Gelukkig heeft mijn collega Marja me hiermee geholpen want anders was er nooit wat tot stand gekomen. Het valt niet mee om modern te doen.